Strona 1 Strona 2 Strona 3   Strona 4 Spis treści Prolog CZĘŚĆ PIERWSZA. Ponowne spotkanie 1. Noah 2. Noah 3. Nick 4. Noah 5. Nick 6. Noah 7. Nick 8. Noah 9. Nick 10. Noah 11. Nick 12. Noah 13. Nick 14. Noah 15. Nick CZĘŚĆ DRUGA. Nowy rozdział… powiedzmy 16. Noah 17. Nick 18. Noah 19. Nick 20. Noah 21. Nick 22. Noah 23. Nick 24. Noah 25. Nick 26. Noah 27. Nick 28. Noah 29. Nick 30. Noah 31. Noah 32. Nick CZĘŚĆ TRZECIA. Wsteczne odliczanie 33. Noah 34. Noah 35. Nick 36. Noah 37. Noah Strona 5 38. Nick 39. Noah 40. Nick 41. Noah 42. Noah 43. Nick 44. Noah 45. Nick 46. Noah 47. Nick 48. Noah 49. Noah 50. Nick 51. Noah 52. Nick 53. Noah 54. Nick 55. Noah 56. Noah 57. Noah 58. Nick 59. Noah 60. Nick Epilog Podziękowania   Strona 6   Strona redakcyjna Copyright © Mercedes Ron, 2018 Tytuł oryginału: Culpa nuestra Projekt okładki: Penguin Random House Editorial Group Zdjęcie: Thinkstock Przygotowanie okładki: Olga Bołdok-Banasikowska Tłumaczenie: Natalia Wyględowska, Gaia Jasieńska Redakcja: Anna Bimer Redaktor prowadząca: Anna Sperling Korekta: Zespół UKKLW – Elżbieta Steglińska, Weronika Trzeciak Copyright © for the Polish edition by TIME SA, 2022   ISBN 978-83-67217-73-6   Wydawca: TIME SA, ul. Jubilerska 10, 04-190 Warszawa   wydawnictwoharde.pl facebook.com/hardewydawnictwo instagram.com/harde wydawnictwo Dział sprzedaży i kontakt z czytelnikami: harde@grupazpr.pl Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer   Strona 7     dedykacja   Dla mojej kuzynki Bar: Dziękuję, że towarzyszysz mi w tej drodze. Ta książka jest tak samo moja, jak i Twoja.   Strona 8 Prolog Nie mogłam zrozumieć, dlaczego płaczę teraz, jakby wszystko zakończyło się przed chwilą, skoro Nick i ja zerwaliśmy ponad rok wcześniej. Żeby wypłakać się na kierownicy bez ryzyka wypadku, musiałam zjechać na pobocze i zgasić silnik. Opłakiwałam to wszystko, co przeżyliśmy razem, i to, czego nie mieliśmy już razem przeżyć… Płakałam nad nim i nad faktem, że tak strasznie go zawiodłam, że złamałam mu serce; nad tym, że pozwoliłam mu otworzyć się na miłość, by zaraz potem udowodnić, że miłość nie istnieje, a raczej nie istnieje miłość bez bólu – i to bólu, który naznacza człowieka na resztę życia. Płakałam nad tamtą Noah, którą byłam przy nim: nad pełną życia Noah, która – pomimo prześladujących ją demonów – potrafiła kochać z całego serca; bo kochałam go bardziej, niż mogłabym pokochać kogokolwiek innego… i to był mój kolejny powód do rozpaczy. Kiedy spotykasz osobę, z którą chcesz spędzić resztę życia, nie ma już odwrotu. Wielu ludziom nigdy nie będzie dane poznać, jakie to uczucie; inni myślą, że je znaleźli, by potem przekonać się, że się pomylili. Jednak ja wiedziałam, i wciąż to wiem, że Nick był miłością mojego życia, mężczyzną, w którym widziałam ojca swoich dzieci, którego chciałam mieć przy sobie na dobre i na złe, w zdrowiu i w chorobie, dopóki śmierć nas nie rozłączy. Nick był tym jedynym, moją drugą połówką. A teraz nadszedł czas, by wreszcie nauczyć się żyć bez niego.   Strona 9     CZĘŚĆ PIERWSZA Ponowne spotkanie   Strona 10 Rozdział 1 Noah Dziesięć miesięcy później… Na lotnisku panował ogłuszający zgiełk: ludzie biegali rozgorączkowani w tę i we w tę, ciągnąc za sobą walizki, dzieciaki i wózki bagażowe. Wlepiłam wzrok w tablicę nad głową, wypatrując nazwy celu mojej najbliższej podróży i dokładnej godziny otwarcia bramki. Nie uśmiechało mi się lecieć tam w pojedynkę, zwłaszcza że nigdy nie przepadałam za podróżowaniem samolotami. Nie bardzo miałam inną możliwość, w końcu byłam teraz sama: tylko ja i nikt więcej. Zerknęłam na zegarek i znów przeniosłam wzrok na tablicę. Dobra, jestem przed czasem, po przejściu na terminal zdążę jeszcze napić się kawy i chwilę poczytać, a to na pewno pomoże mi się uspokoić. Ruszyłam do kontroli bezpieczeństwa. Nienawidziłam tego macania, które musiałam znosić, ilekroć przechodziłam przez wykrywacz metali. Najwyraźniej zawsze musiałam mieć przy sobie coś, co uruchamia alarm. Ktoś zażartował sobie kiedyś, że pewnie mam serce z metalu; no nie wiem, w każdym razie byłoby to jakieś wyjaśnienie moich odwiecznych problemów z wykrywaczami. Położyłam plecak na taśmociągu, po czym zdjęłam zegarek, bransoletki i wisiorek, który zawsze nosiłam na szyi, choć dawno już powinnam była przestać. Zgromadziłam to wszystko na tacy razem z komórką i paroma wyłowionymi z kieszeni monetami. – Jeszcze buty, proszę pani – znużonym głosem upomniał mnie młody ochroniarz. Rozumiałam, skąd ten ton: jego praca była definicją słów „nudny” i „monotonny”. Wyobraziłam sobie, że jego umysł musi pogrążać się w letargu w wyniku powtarzania wciąż tych samych czynności i tych samych zdań. Postawiłam na tacy moje białe conversy i pogratulowałam sobie w duchu, że nie założyłam skarpetek z jakimś głupkowatym motywem, którego musiałabym się teraz wstydzić. Podczas gdy moje rzeczy jechały na taśmie, ja przeszłam przez wykrywacz, który – a jakże… – od razu zaczął piszczeć. – Proszę tutaj stanąć, ramiona i nogi szeroko – poinstruował mnie chłopak, a ja tylko westchnęłam. – Ma pani przy sobie jakieś metalowe lub ostre przedmioty albo…? – Nie mam niczego takiego. Zawsze na mnie trafia, nie mam pojęcia dlaczego – odparłam, pozwalając, by ochroniarz przeszukał mnie od stóp do głów. – To pewnie jakaś plomba. Chłopaka rozbawiła moja odpowiedź, a ja zapragnęłam jedynie, by jak najszybciej zabrał ode mnie ręce. Gdy tylko się odsunął, zgarnęłam swoje rzeczy i pognałam do duty free. „Dzień dobry, są te wielkie toblerone? To ja poproszę”. No, choć jeden plus przebywania na lotnisku. Kupiłam dwie czekolady, włożyłam je do pod-ręcznej walizki i ruszyłam na poszukiwanie bramki. Lotnisko w Los Angeles jest ogromne, ale na szczęście moja bramka znajdowała się względnie niedaleko. Przeszłam przez halę, częściowo wyłożoną wykładziną, depcząc namalowane na podłodze strzałki i drogowskazy, i mijając napisy, żegnające mnie w kilkudziesięciu językach. Na razie przybyło jeszcze niewielu pasażerów, więc weszłam do sali bez problemu, pokazując Strona 11 swój paszport i bilet. Minęłam bramkę, usiadłam, wyciągnęłam książkę i napoczęłam toblerone. Sprawy szły więc całkiem nieźle, dopóki nagle spomiędzy kartek nie wypadł mi na kolana liścik, uruchamiający lawinę wspomnień, które jakiś czas temu przysięgłam sobie pogrzebać raz na zawsze. Poczułam ucisk w żołądku, a w głowie znów zaczęły wyświetlać mi się tamte obrazy; mój plan na spokojny dzień odszedł w zapomnienie. Dziewięć miesięcy wcześniej… Wiadomość o tym, że Nicholas wyjeżdża, dotarła do mnie okrężną drogą. Nikt nie wspominał przy mnie o nim choćby słowem i byłam przekonana, że to on sam musiał wydać tak kategoryczne instrukcje wspólnym znajomym. Nawet Jenna nie mówiła o Nicku, a przecież wiedziałam, że nieraz się z nim widywała. Jej zatroskany wyraz twarzy wyraźnie sugerował, czego była świadkiem, ilekroć odwiedzała go z Lionem. Moja przyjaciółka znalazła się między młotem a kowadłem i była to kolejna rzecz, którą musiałam dodać do listy swoich przewinień. Nie udało mi się spotkać z Nicholasem, ale nie musiałam długo czekać na mało przyjazne działania z jego strony. Ledwie dwa tygodnie po zerwaniu przysłał mi parę pudeł moich rzeczy. Na widok transportera dla zwierząt, w którym siedział N, przeżyłam tak druzgocący atak paniki, że kiedy nie miałam już siły płakać, wylądowałam nieprzytomna w łóżku. Nasz biedny koteczek… Teraz już tylko mój… Co gorsza, musiałam zostawić go u matki, bo moja nowa współlokatorka miała koszmarną alergię na sierść kotów. Trudno było mi się z nim rozstać. W myślach nazywałam tamten okres „moim czasem mroku”, bo tym dokładnie był: utknęłam w czarnym, pozbawionym światła tunelu, zanurzona w totalnej ciemności, której nie rozjaśniało ani światło kolejno następujących po sobie dni, ani nocnej lampki przy moim łóżku. Prawie codziennie miałam ataki paniki, aż w końcu jakaś lekarka wysłała mnie prosto do psychiatry. Na początku nie chciałam nawet słyszeć o żadnych psychologach czy psychiatrach. Ostatecznie chyba mi pomogli, bo zaczęłam wreszcie wstawać rano z łóżka i wykonywać podstawowe czynności… Funkcjonowałam poprawnie. Aż do tamtego wieczoru: kiedy zrozumiałam, że jeżeli Nick wyjedzie, to wszystko okaże się skończone, raz na zawsze. O jego planowanym wyjeździe dowiedziałam się z jakiejś wymiany zdań podsłuchanej w uniwersyteckiej kafeterii. Boże, nawet przypadkowe studentki wiedziały teraz o nim więcej niż ja. Jakaś dziewczyna plotkująca o moim chłopaku, pardon, o moim byłym chłopaku, zupełnie nieświadomie poinformowała mnie, że on za parę dni wyprowadza się do Nowego Jorku. To właśnie wtedy coś przejęło kontrolę nad moim ciałem, każąc mi wstać i iść wprost do jego mieszkania. Do tej pory starałam się unikać myślenia o tym miejscu i o wszystkim, co się wydarzyło. Ale przecież nie mogłam pozwolić mu wyjechać, zwłaszcza zanim porozmawiamy. Po raz ostatni widziałam go w noc zerwania. Ręce mi się trzęsły, a nogi miałam tak miękkie, że groziły mi upadkiem na asfalt, gdy wchodziłam do apartamentowca Nicka. Wsiadłam do windy, wjechałam na jego piętro i stanęłam przed drzwiami. Strona 12 Co zamierzałam mu powiedzieć? Co mogłam zrobić, żeby mi wybaczył, żeby nie wyjeżdżał, żeby znowu mnie kochał? Nacisnęłam dzwonek, czując, że zaraz zemdleję. Gdy otworzył drzwi, przepełniały mnie lęk, tęsknota i smutek. W pierwszej chwili oboje milczeliśmy, jedynie się w siebie wpatrując. Nie spodziewał się mnie zobaczyć. Co więcej, dałabym sobie rękę uciąć, że planował wyjechać, nie oglądając się za siebie, i po prostu o mnie zapomnieć. Nie miałam zamiaru mu tego ułatwiać. Powietrze zgęstniało od napięcia. Wyglądał powalająco: ciemne dżinsy, biały T- shirt, lekko zmierzwione włosy… Powiedzieć, że wyglądał seksownie, to właściwie nic nie powiedzieć – przecież tak właśnie prezentował się zawsze. Z jedną różnicą: tamto spojrzenie, tamten blask, który rozświetlał go od środka, ilekroć mnie widział, teraz już wygasł. Widząc go znowu, tak przystojnego, wysokiego, mojego… poczułam, jakby ktoś drażnił się ze mną, machając mi przed nosem marchewką, by potem mi ją zabrać. Czułam się ukarana i pognębiona. – Po co przyszłaś? – jego twardy i zimny ton wyrwał mnie z otępienia. – Ja… – wyjąkałam łamiącym się głosem. Co miałam mu powiedzieć? Co mogłam zrobić, żeby znów spojrzał na mnie tak, jakbym wciąż była jego światłem, jego nadzieją, jego życiem? Wyglądało na to, że nie zamierza nawet mnie wysłuchać. Już szykował się, by zamknąć mi drzwi przed nosem, lecz w tym momencie podjęłam decyzję: jeśli mam o niego walczyć, to będę walczyć. Nie mogłam pozwolić, by wyjechał, nie mogłam go stracić, bo byłam pewna, że bez niego nie przetrwam. To było zbyt bolesne: mieć go przed sobą i nie móc poprosić, by mnie przytulił i zakończył to cierpienie, zżerające mnie od środka dzień po dniu. Zrobiłam krok naprzód i, nieproszona, wślizgnęłam się do środka przez szparę w drzwiach. – Co ty sobie wyobrażasz? – zapytał, idąc za mną, bo ruszyłam wprost do salonu. Mieszkanie było nie do poznania: wszędzie pełno pozaklejanych pudeł, a na sofie i stoliku kawowym – białe prześcieradła. Mimo to odżyły we mnie wspomnienia naszych wspólnych śniadań, pocałunków skradzionych na sofie, przytulasów przy oglądaniu filmów… Nick przygotowujący dla mnie śniadanie, ja wśród poduszek, wzdychająca z rozkoszy w odpowiedzi na jego czułości… To wszystko obróciło się w nicość. Właśnie wtedy łzy trysnęły mi z oczy i nie mogąc ich powstrzymać, zwróciłam się do niego. – Nie możesz wyjechać – oświadczyłam łamiącym się głosem, jednocześnie próbując nad sobą zapanować. – Wynoś się, Noah, nie wciągniesz mnie w to – odparł, stojąc nieruchomo i zaciskając usta. Ton jego głosu sprawił, że się wzdrygnęłam, a mój płacz przybrał na sile. Nie… do cholery, nie zamierzałam się stamtąd wynosić, na pewno nie bez niego. – Nick, proszę, ja nie mogę cię stracić – załkałam żałośnie. Moje słowa nie były szczególnie oryginalne, ale były szczere, całkowicie szczere: nie mogłam bez niego żyć. Strona 13 Wydawało mi się, że Nicholas oddycha coraz szybciej; bałam się wywierać na niego zbyt wielką presję, ale skoro weszłam do jaskini lwa, to nie po to, by się teraz wycofać. – Wyjdź stąd. Komunikat był jasny i zwięzły, ale w końcu miał do czynienia z ekspertką w buntowaniu się… A ja nie zamierzałam nagle o tym zapomnieć. – Chcesz powiedzieć, że za mną nie tęsknisz? – spytałam, a głos mi się załamał. Rozejrzałam się dookoła, po czym znów skoncentrowałam na nim. – Bo ja ledwo mogę oddychać… Ledwo zwlekam się co rano z łóżka; kładę się z myślą o tobie, budzę się z tą myślą i nie przestaję za tobą płakać… Otarłam łzy niecierpliwym gestem, a Nicholas ruszył w moją stronę, choć wcale nie po to, by mnie uspokoić, a wręcz przeciwnie: jego dłonie mocno chwyciły mnie za ramiona. Zbyt mocno. – A wydaje ci się, że co ja niby robię?! – rzucił z wściekłością. – Rozje-bałaś mnie, niech to szlag! Jego dotyk na mojej skórze, niezależnie od złej intencji tego gestu, wystarczył, by tchnąć we mnie nowe siły. Tak strasznie tęskniłam za jego bliskością, że teraz poczułam, jakbym dostała zastrzyk adrenaliny prosto w serce. – Przepraszam – powiedziałam, spuszczając głowę, bo czuć jego dotyk to było jedno, ale widzieć nienawiść w jego pięknych jasnych oczach, to już zupełnie co innego. – Popełniłam błąd, ogromny i nieodwracalny błąd, ale nie możemy pozwolić, żeby to nas zniszczyło – podniosłam wzrok, bo musiałam sprawić, by uwierzył w moje słowa, by zobaczył w moich oczach, że naprawdę mówię prosto z serca. – Ja nigdy nikogo nie pokocham tak, jak kocham ciebie. Te słowa zdawały się go parzyć, bo oderwał dłonie od mojego ciała i odwracając się, rozpaczliwym gestem złapał się za włosy, rozwichrzył je, po czym znów na mnie popatrzył. Był w kompletnej rozsypce, wyglądał, jakby toczył najcięższą w życiu bitwę z sobą samym. Zapadła przedłużająca się cisza. – Jak mogłaś to zrobić? – zapytał w końcu, a mnie po raz kolejny pękło serce, gdy usłyszałam jego głos, łamiący się na ostatniej sylabie. Zrobiłam chwiejny krok naprzód. Mimo że to ja zraniłam jego, teraz pragnęłam tylko, żeby znów mnie objął, ścisnął mocno w ramionach i uspokoił. – Ja nawet tego nie pamiętam… – wyznałam drżącym z nerwów głosem. To była prawda: nic nie pamiętałam, mój umysł zablokował te wspomnienia. Tamtej nieszczęsnej nocy byłam tak zdruzgotana myślą, że on zrobił wcześniej to samo, że nie umiałam zatrzymać biegu wypadków i po prostu pozwoliłam, by to się stało. W tamtej chwili moje życie wydawało mi się do tego stopnia zrujnowane, że w jakiś sposób po prostu odcięłam się od swojego ciała i umysłu. – Nie pamiętam niczego, co nie ma związku z tobą. Nick, musisz mi wybaczyć; chcę, żebyś znowu na mnie patrzył tak jak wcześniej – mój głos zaczął się żałośnie dławić i pękało mi serce, bo choć miałam go tuż przed sobą, to wiedziałam, że jest jednocześnie bardzo daleko ode mnie… – Powiedz mi, co mam zrobić, żebyś mi wybaczył… Spojrzał na mnie z niedowierzaniem, jakbym poprosiła o coś absurdalnego, jakby z moich ust wydobywały się tylko nieskładne bzdury. Strona 14 I rzeczywiście poczułam, że gadam bzdury, bo czy ja sama byłabym zdolna przebaczyć zdradę? Zdradę ze strony Nicka? Poczułam w piersi koszmarny ból, który wystarczył mi za odpowiedź… Nie, oczywiście, że nie, na samą myśl o tym miałam ochotę rwać sobie włosy z głowy, byleby tylko wymazać obraz Nicka w ramionach innej kobiety. Otarłam łzy ramieniem, nagle dotarło do mojej świadomości, że wszystko stracone. Przez chwilę staliśmy w milczeniu, a ja wiedziałam już, że muszę stamtąd wyjść, bo nie mogłam znieść poczucia straty. Łzy spływały mi cicho po policzkach… Wiedziałam, że pożegnamy się w ciszy. Pożegnamy się… Matko Boska, pożegnać się z Nickiem?! Jak to? Jak można pożegnać na zawsze kogoś, kogo kochasz najmocniej na świecie i kogo tak bardzo potrzebujesz w swoim życiu? Skierowałam się do wyjścia, ale zanim się przy nim znalazłam, Nick zastąpił mi drogę i ku mojemu zdumieniu przylgnął ustami do moich ust. Chwycił mnie za ramiona i przycisnął do siebie. Stałam nieruchomo, przyjmując ten pocałunek, który był ostatnią rzeczą, jakiej się spodziewałam. – Dlaczego, do cholery? – zapytał po chwili, mocno ściskając moje ramiona. Ujęłam jego twarz w dłonie, lecz zanim zrozumiałam, co się dzieje, moje plecy uderzyły o ścianę salonu. On trzymał mnie mocno, podczas gdy jego usta zdawały się poszukiwać w moich powietrza, którego obojgu nam brakowało. Desperacko przycisnęłam go do siebie i poczułam jego język, a na ciele dłonie wędrujące ku dołowi. Jednak nagle coś się stało i ruchy jego ciała, jego pocałunki stały się bardziej napastliwe, jakby twardsze. Odsunął się, choć wciąż dociskał mnie dłońmi do ściany, tak że prawie nie mogłam się ruszyć. – Nie powinno cię tu być – ryknął z wściekłością, a kiedy otworzyłam oczy, zobaczyłam, że po policzkach spływają mu łzy. Nie widziałam, żeby tak płakał. Nigdy. Poczułam, że brakuje mi tchu, że muszę się od niego odsunąć, że sytuacja nas przerosła i robimy wszystko źle, zupełnie źle. Chciałam pogłaskać go po policzku i otrzeć te łzy, chciałam mocno go przytulić i tysiąc razy prosić o przebaczenie. Nie wiem, co wyrażały w tamtej chwili moje oczy, ale kiedy spojrzałam w oczy Nicka, zobaczyłam, że płonie w nich wściekłość, wściekłość i ból, głęboki ból, który znałam aż za dobrze. – Kochałem cię… – wyznał, ukrywając twarz w mojej szyi. Poczułam, że drży i objęłam go tak, jakbym zamierzała już nigdy nie wypuścić z ramion. – Niech to szlag, kochałem cię! – tym razem krzyknął, jednocześnie mi się wyrywając. Nicholas zrobił krok w tył, popatrzył na mnie, jakby widział mnie po raz pierwszy w życiu, wbił spojrzenie w podłogę, po czym znów podniósł wzrok na moją twarz. – Wyjdź z tego mieszkania i nie waż się wracać. Zajrzałam mu prosto w oczy i dotarło do mnie, że to koniec. Wciąż lśniły w nich łzy, ale po miłości nie było śladu, jedynie ten ból, ból i nienawiść. Wchodząc tam, wierzyłam, że mogę go odzyskać, że dzięki mojej miłość jego miłość również powróci… Strona 15 Jak bardzo się myliłam. Od miłości do nienawiści tylko krok… Właśnie się o tym przekonałam. Wtedy widzieliśmy się po raz ostatni. – Proszę pani – powiedział obok mnie czyjś głos, przywracając mnie do rzeczywistości. Podniosłam wzrok i zobaczyłam stewardesę, wpatrującą się we mnie z lekkim zniecierpliwieniem. – Tak? – zapytałam, wstając, a książka i toblerone zsunęły się z moich kolan i spadły na podłogę. – Prawie wszyscy pasażerowie są już na swoich miejscach. Czy mogę zobaczyć pani kartę pokładową? Rozejrzałam się dookoła. Cholera, w sali zostałam już tylko ja. Rzuciłam okiem na dwie stewardesy przyglądające mi się od wyjścia do rękawa, którym miałam przejść do samolotu. Szlag! – Przepraszam – złapałam swój plecak, grzebiąc w nim w poszukiwaniu paszportu oraz karty pokładowej. Dziewczyna wzięła je ode mnie i skierowała się do bramki, a ja ruszyłam za nią. Jeszcze tylko szybkie spojrzenie za siebie, czy niczego nie zapomniałam. – Pani miejsce jest na końcu samolotu, po prawej stronie… Życzę miłego lotu. Skinęłam głową, ale czułam niepokój w żołądku. Miałam przed sobą sześciogodzinny lot do Nowego Jorku. Podróż dłużyła się niemiłosiernie. Poza tym robiło mi się słabo na samą myśl o upałach, które z pewnością panowały już w Nowym Jorku, bo był przecież sam środek lata. Naprawdę cieszyłam się, że planowałam raczej niedługi pobyt, bo cała ta podróż miała tylko jeden konkretny cel. Po wyjściu z samolotu poszłam od razu do pociągu. Pokonałam odcinek z lotniska do stacji Jamaica, gdzie miałam przesiąść się w kolejny pociąg: do East Hampton. Nie przestawał mnie bawić fakt, że jadę do takiego zagłębia snobów, które nigdy wcześniej nie budziło mojego zainteresowania. Ale co mogłam zrobić, skoro Jenna – ach ta Jenna! – postanowiła wydać się na bogato. Tak, proszę państwa, organizowała swój ślub od miesięcy i to właśnie w Hamptons, jak przystało na dzianą Amerykankę. Jej matka od niepamiętnych czasów miała rezydencję w tej ekskluzywnej części kraju i spędzali tu rodzinnie prawie każde lato, więc Jenna kochała to miejsce, było scenerią większości jej najpiękniejszych wspomnień z dzieciństwa. Surfując trochę po internecie, zorientowałam się, jaką fortunę warte są tamtejsze domy – przyznaję, że zbierałam szczękę z podłogi. Jenna poprosiła, żebym dołączyła do niej tydzień przed ślubem. Był wtorek, a w niedzielę moja przyjaciółka miała na zawsze porzucić panieński stan. Wiele osób powtarzało jej, że ślub w wieku dziewiętnastu lat to czyste szaleństwo, ale czy ktoś właściwie upoważnił nas do wydawania sądów w kwestii miłości między dwojgiem ludzi? Jeśli oni sami tego pragnęli i byli pewni swoich uczuć, to do diabła z przyjętymi konwencjami. Tym to sposobem wysiadałam teraz na stacji Jamajka. Miałam przed sobą jeszcze ponaddwugodzinną podróż, w czasie której powinnam przyzwyczajać się do myśli, że nie tylko wezmę udział w ślubie mojej najlepszej przyjaciółki, ale przy tej okazji Strona 16 spotkam się też z Nicholasem Leisterem. I to po dziesięciu miesiącach, bez żadnej wiadomości o nim, jeśli nie liczyć tych paru rzeczy, które udało mi się wyśledzić w internecie. Nick miał być świadkiem, a ja jedną z druhen… Piękna kombinacja, nie ma co. Może okaże się, że czas zaleczył rany, może przyszedł już moment wybaczenia… Tego nie wiedziałam, ale jedno było dla mnie jasne: będziemy zmuszeni stanąć ze sobą twarzą w twarz, z czego wyniknie najpewniej trzecia wojna światowa.   Strona 17 Rozdział 2 Noah Wysiadłam z pociągu chwilę po szóstej wieczorem. Słońce świeciło jeszcze wysoko nad horyzontem, bo w połowie lipca zachodziło dopiero po dziewiątej. Przyjemnie było wyjść ze stacji, rozprostować nogi i poczuć ciepły podmuch nadmorskiej bryzy. Od dawna nie byłam nad morzem i stęskniłam się za nim. Z mojego kampusu były dwie godziny drogi nad ocean, ale ja za wszelką cenę starałam się unikać wizyt u matki. Nasze relacje znacznie się pogorszyły i, chociaż minęło już wiele miesięcy, zupełnie niczego nie udało nam się przez ten czas rozwiązać. Rozmawiałyśmy sporadycznie, a kiedy zbaczałyśmy na tematy, o których nie chciałam rozmawiać, natychmiast się rozłączałam. Jenna czekała na mnie w samochodzie przed dworcem. Na mój widok wysiadła ze swojego białego kabrioletu i wybiegła mi na spotkanie. Ja też rzuciłam się do biegu i spotkałyśmy się w połowie drogi. Po dziewczyńsku padłyśmy sobie w objęcia, skacząc przy tym jak wariatki. – Przyjechałaś! – Przyjechałam! – Biorę ślub! – Bierzesz ślub! Obie wybuchnęłyśmy śmiechem, ale w końcu natarczywe klaksony, dochodzące z zablokowanej przez nas jezdni, kazały nam się rozdzielić. Wsiadłyśmy do kabrioletu i przyjrzałam się przyjaciółce, która zaczęła właśnie rozwodzić się nad tym, jak bardzo jest zarobiona i ile jeszcze mamy do załatwienia, zanim nadejdzie ten wielki dzień. Właściwie miałyśmy tylko kilka dni dla siebie, bo później zaczynali się zjeżdżać goście. Naj-bliżsi przyjaciele mieli zatrzymać się u niej, a pozostali albo posiadali w Hamptons własne domy – oczywiście przez „domy” rozumiem tu „nadmorskie rezydencje” – albo zamierzali się zainstalować u mieszkających w okolicy znajomych. To był jeden z powodów, dla których Jenna wybrała te daty: chciała wziąć ślub w wakacje, bo połowa jej przyjaciół i znajomych i tak miała być w tym czasie jeśli nie Hamptons, to przynajmniej gdzieś w pobliżu, więc oszczędzała im tym samym dodatkowych podróży. – Przygotowałam dla nas mistrzowski plan, Noah: przez najbliższe dni będziemy tylko smażyć się na plaży, przesiadywać w spa, objadać się smakołykami i popijać margarity. Zamiast klasycznego wieczoru panieńskiego marzy mi się taki właśnie chillout. Skinęłam głową, błądząc wzrokiem po okolicy. Mój Boże, to miejsce było przecudne! Zupełnie jakbym przeniosła się nagle do siedemnasto-wiecznych kolonii. Domki w miasteczku były całe białe, z uroczymi podłużnymi dachówkami, werandami od frontu i bujanymi fotelami przed wejściem. Tak bardzo zdążyłam już przywyknąć do nowoczesnego, praktycznego stylu Los Angeles, że niemal zapomniałam, jak malowniczo potrafi być gdzie indziej. Gdy wyjeżdżałyśmy z miasteczka, zaczęłam dostrzegać kolejne okazałe rezydencje, pyszniące się na rozległych posesjach. Jenna Strona 18 zjechała w jakąś boczną drogę prowadzącą w kierunku morza i ujrzałam w oddali wspaniałe domiszcze, utrzymane w barwach bieli i jasnego brązu. – Tylko nie mów, że to jest twój dom… Jenna roześmiała się i wyjęła ze schowka małego pilota. Dotknęła przycisku i skrzydła ogromnej bramy wjazdowej otworzyły się bezgłośnie. Rezydencja była rozłożysta i przepiękna. Cała tutejsza architektura wzniesiona została w stylu kolonialnym, bez rzucających się w oczy nowoczesnych elementów, a do tego w idealnej lokalizacji: na terenie przylegającym do morza, którego szum dobiegał teraz do naszych uszu. Rząd dyskretnych latarni oświetlał drogę prowadzącą na parking z miejscami dla co najmniej dziesięciu samochodów. Od frontu białej willi znajdowała się imponująca, wsparta na masywnych kolumnach, weranda. Ogród cieszył oko soczystą zielenią, jakiej nie widziałam od dawna, a pośrodku stały dwa ponad stuletnie dęby, które zdawały się witać nas swoim majestatem. – Ślub odbędzie się tutaj? O rany, Jenna, tu jest naprawdę cudownie! – zawołałam, wysiadając z kabrioletu i nie mogąc oderwać wzroku od wzniosłego piękna tej budowli, choć przecież powinnam już być przyzwyczajona… No dobrze, mieszkałam wprawdzie przez pewien czas w domu Leisterów, jednak tutaj było zupełnie inaczej… było magicznie. – Nie, nie tutaj. Na początku był taki plan, ale tacie bardzo zależy, by uroczystość odbyła się w miejscu, o którym myśleliśmy już kiedyś: mniej więcej godzinę drogi stąd leży winnica, do której ojciec zabierał mnie, kiedy byłam mała. Jeździliśmy tam konno i pamiętam, jak pewnego razu powiedział mi, że chciałby, abym wzięła tam ślub, bo to miejsce ma w sobie magię. Miałam wtedy dopiero dziesięć lat, ale marzyłam o ślubie godnym księżniczki. Mój tata o tym nie zapomniał. – Nie wątpię, że to niesamowite miejsce, skoro przyćmiewa nawet to. – Tak właśnie jest, będziesz zachwycona. Wiele par się tam pobiera. Po tej wymianie zdań ruszyłyśmy razem w stronę schodków i pokonałyśmy dziesięć stopni prowadzących na werandę. Usłyszałam ciche skrzypienie drewna pod stopami i był to wspaniały, kojący dźwięk. Wnętrze domu też zaparło mi dech: była to ogromna, prawie pozbawiona ścian, wypełniona światłem przestrzeń, z dębowym parkietem. Pośrodku stał komplet kanap, rozmieszczonych wokół nowoczesnego okrągłego kominka. Dalej znajdowała się biblioteka z niedużymi fotelami uszakami, a na piętro prowadziły z niej schody, otoczone balustradą, przez którą można było wyjrzeć na dół. – Ile osób będzie tu mieszkać, Jenn? Jenna niedbale rzuciła swój żakiet na kanapę i przeszłyśmy do kuchni. Ona też była olbrzymia: część zajmowała jadalnia z żółtymi fotelami i niedużym stołem śniadaniowym. Przez wysokie okna widziałam, że pomieszczenie wychodzi na wielki ogród na tyłach domu, a jeszcze dalej rozciąga się plaża o idealnie białym piasku, dla której konkurencję stanowił duży kwadratowy basen. – Zaraz, niech policzę… w sumie jakieś dziesięć osób, w tym my, Lion i Nick; reszta gości zatrzyma się w innych domach w pobliżu albo w hotelu w porcie. Strona 19 Uciekłam wzrokiem za okno, gdy tylko usłyszałam o Nicku, i spokojnie skinęłam głową, żeby nie dać po sobie poznać, jak bardzo porusza mnie sam dźwięk jego imienia. Jednak Jenna i tak zdała sobie z tego sprawę i wyjąwszy z lodówki dwie butelki piwa imbirowego, zmusiła mnie, bym spojrzała jej w oczy. – Minęło już dziesięć miesięcy, Noah… Wiem, że to nadal cię boli, i to również ze względu na was zwlekałam tyle czasu, bo nie mogłabym wyjść za mąż bez dwojga moich najlepszych przyjaciół u boku, ale… Myślisz, że dasz radę? To znaczy… Chyba nie jest tak, że… – Wiem, Jenna… Jasne, nie będę udawać, że mi to zwisa i że mam to już za sobą, bo to nieprawda. Ale przecież obie wiedziałyśmy, że prędzej czy później będzie musiało do tego dojść. Przecież w sumie jesteśmy rodziną… Od początku było tylko kwestią czasu, kiedy będziemy musieli ponownie spojrzeć sobie w twarz. Jenna przytaknęła, a ja znów uciekłam wzrokiem przed jej spojrzeniem. Ludzie musieli widzieć w moich oczach coś, co sprawiało, że rozmawiając ze mną o Nicku, zachowywali się, jakby chodzili po grząskim gruncie. Wkurzało mnie to. Umiałam sobie radzić ze swoim bólem, robiłam to od dawna, to była moja codzienność i nie potrzebowałam, żeby się nade mną litowano. To ja zrujnowałam nasz związek i dlatego zostałam sama ze złamanym sercem – to była kara. Chwilę później Jenna zaprowadziła mnie do mojego pokoju i byłam jej za to wdzięczna, bo czułam się wykończona. Wyjaśniła mi, jak działa prysznic, po czym uścisnęła mnie radośnie i wyszła, wołając jeszcze z oddali, żebym lepiej porządnie odpoczęła, bo następnego dnia zaszalejemy na całego. Uśmiechnęłam się i gdy tylko zniknęła, odkręciłam kran, żeby wziąć gorącą, relaksującą kąpiel. Wiedziałam, że najbliższe dni będą trudne i że będę musiała się trzymać ze względu na Jennę, by nie dać jej po sobie poznać, w jak wielkiej jestem rozsypce. W nadchodzącym tygodniu miałam odegrać najbardziej wymagającą rolę w całym moim dotychczasowym życiu… I to nie tylko przed Jenną, ale również przed Nicholasem. Jeśli on zda sobie sprawę z mojej słabości, to podepcze mi i serce, i duszę… Z całą pewnością taki właśnie miał zamiar. Obudziłam się dość wcześnie, chyba dlatego, że wieczorem nie zasunę-łam zasłon. Wyjrzałam przez okno; przywitały mnie morskie fale. Byłam tak blisko oceanu, że niemal czułam piasek pod stopami. Pospiesznie włożyłam bikini i wchodząc do kuchni, zobaczyłam, że Jenna rozmawia z jakąś kobietą, która siedzi naprzeciwko niej, popijając kawę. Obie uśmiechnęły się na mój widok. – Noah, wejdź, chcę cię przedstawić – powiedziała Jenna. Wstała i wzięła mnie pod ramię. Jej towarzyszka była bardzo ładna: miała azjatyckie rysy i elegancko uczesane kasztanowe włosy. Była… czysta – tak, to słowo najlepiej ją opisuje. – To jest Amy, nasza wedding plannerka. Z uśmiechem uścisnęłam jej dłoń. – Bardzo mi miło. Amy przyjrzała mi się z aprobatą, po czym wyjęła z torebki jakąś książkę i zaczęła w niej czegoś szukać, kartkując ją szybko i z wprawą. Strona 20 – Jenna mówiła mi, że jesteś ładna, ale teraz, gdy cię widzę… Jestem pewna, że będziesz wyglądać zjawiskowo w sukience druhny. Uśmiechnęłam się, czując, że policzki oblewa mi rumieniec. Jenna usiadła obok mnie i wpakowała sobie do ust kawałek tosta. – Ej, przecież to ja mam być najlepszą laską na tej imprezie – pełnymi ustami mówiła tak niewyraźnie, że ledwo można ją było zrozumieć. Wiedziałam, że żartuje. Jenna była tak piękna, że niezależnie, ile ładnych dziewczyn miała wokół siebie, i tak to zawsze ona wyróżniała się urodą. – Spójrz, Noah, to twoja sukienka – powiedziała Amy i pokazała mi zdjęcie projektu Very Wang. To była przepiękna czerwona kreacja z dekoltem w kształcie litery V, na dwóch cienkich ramiączkach, krzyżujących się na plecach. Dekolt na plecach też robił wrażenie. – Podoba ci się? Jak mogłaby mi się nie podobać?! Kiedy Jenna spytała, czy będę jej druhną, prawie rozpłakałam się ze wzruszenia, ale zawarłyśmy umowę: jeśli miałam zostać jej druhną, to ona musiała wybrać sukienkę, w której nie będę wyglądać jak wielki bezowy tort. I – o rany! – naprawdę wywiązała się z obietnicy: suknia była nieziemska. – Kto jeszcze będzie druhną razem ze mną? – zapytałam, wciąż wpatrując się zafascynowana w sukienkę. Jenna spojrzała na mnie z uśmiechem. – Ostatecznie zdecydowałam, że potrzebuję tylko jednej druhny – wyznała, a ja skamieniałam. – Czekaj… co?! – wykrzyknęłam z niedowierzaniem. – A twoja kuzynka Janina, Janora czy jak jej tam…? Jenna wstała z krzesła i podeszła wprost do lodówki, odwracając się do mnie plecami. Amy ignorowała nas niewzruszona, a po chwili wstała, żeby odebrać telefon i przeszła w róg kuchni, żeby lepiej słyszeć. Jenna wyjęła truskawki oraz mleko i położyła je na blacie – najwyraźniej zamierzała zrobić sobie koktajl. Wzięła do ręki blender i wzruszyła ramionami. – Nie znoszę Janiny. Matka próbowała mnie zmusić, żebym wzięła ją na druhnę, ale kiedy do niej dotarło, że nie ma takiej możliwości, przyznała, że jeśli już mam wybierać między dwiema druhnami a jedną, to ona woli zostać przy jednej… Bo wiesz, tak jest bardziej harmonijnie – to jej dokładne słowa. Przewróciłam oczami; cudownie, teraz będę musiała sama stawić czoła setkom gości, zaproszonych na ceremonię, nie mając u boku nikogo, kto dzieliłby moje nieszczęsne położenie. – Poza tym, wiesz… Przy Lionie będzie przed ołtarzem tylko jeden przyjaciel, więc nie chcę, żeby to dziwnie wyglądało, a tak zachowamy idealne proporcje. Zanim dotarł do mnie sens słów przyjaciółki, ciszę przeszył dźwięk blendera, zagłuszając moje myśli. Chwila moment… jeden przyjaciel i jedna przyjaciółka przy ołtarzu… – Jenna! – wykrzyknęłam, zrywając się z miejsca. Przyjaciółka wpatrywała się uparcie w kubek blendera. Bez skrupułów wyłączyłam jej tego grata i zmusiłam, by na mnie spojrzała. – Jestem świadkową, prawda? Jenna miała poczucie winy wypisane na twarzy.